Woda pitna u nas jest limitowana. W zasadzie wszystka woda do użytku kuchennego musi być filtrowana i przegotowywana do bezpośredniego picia. Doprowadzana rurami ze źrodeł do Centrum Zdrowia i wspolnoty, ale ciśnienie jest słabe i czesto zupelnie nie dopływa. Ponieważ jest to problem globalny szczególnie u nas dotkliwie odczuwany w terenach gorzystych na północy kraju, stad też polityka państwowa idzie w kierunku mobilizacji by wykorzystywać wodę z obfitych deszczów w porze deszczowej. Czas opadów wiekszych lub mniejszych to w calości ok. 9 miesięcy na rok. Glęboka susza dotyczy 3 miesiecy w roku. Woda z cystern może być wykorzystywana do prania, sprzątania, podlewania ogrodów, ale też po przegotowaniu do potrzeb kuchennych. Korzystamy z miejscowych specjalistow, ktorzy juz maja doswiadczenie w takich inwestycjach. Umowe spisuje Centrum Zdrowia z inzynierem, ktory dobiera sobie pracownikow znajacych sie na pracy w tm zakresie. Przygotowal on juz kosztorys na calosc przewidzianych prac. W aneksie zalaczamy opracowany kosztorys na calosc prac jakie musimy przeprowadzic w Centrum. Zaznaczam parafka trzy punkty przewidziane do Waszego projektu. To jest: 4-5 Goutieres, czyli rynny i ich instalacja 6 Siege citerne, czyli podbudowa do ustawienia cysterny nr. Divers. Tu wchodzi w sklad cena zakupu cystern: dwie na 10.000 litrow wody, dwie na 5.000 litrow wody i trzy na 3.000 litrow wody.

Bardzo biedna i przeludniona dzielnica stolicy Kamerunu, bez dostępu do wody. Po wybudowaniu studni polskie misjonarki – Siostry Pasjonistki – podejmą się budowy i organizacji Centrum Dziecka, ze szkołą podstawową i średnią oraz zawodową, ochronką, przedszkolem oraz  szpitalem. Obecnie mieszka 1000 mieszkańców aa po rozbudowie ponad 2000.

Siostry pracują w przedszkolu, w szkole podstawowej, prowadzą świetlicę dla ponad 100 dzieci i planują otworzyć przychodnię lekarską. Do tej pory Siostry Misjonarki dowożą wodę  z odległości ponad 4 km. w pojemnikach plastikowych o pojemności 30 litrów. Siostry przywożą wodę nie tylko dla swóich potrzeb ale także dla dzieci ze szkoły, przedszkola i świetlicy. korzystają z tej wody około 500 osób (szkoła, przedszkole,  świetlica, przychodnia, sasiedzi, chorzy starzy, niepenosprawni).

Na misji w Nkol-Avolo gdzie Siostry Pallotynki pracują nie ma prądu.Misja obejmuje kilka budynków: dom wspólnoty i budynki służące dla apostosltwa wśród miejscowej ludności oraz okolicznych wiosek. Prowadzimy ośrodek zdrowia, atelier naukiszycia oraz grupy apostolskie. Również w jednym z budynków mieszkają nauczyciele. Brak prady nie tylko utrudnia pracę, ale powoduje, że nie można nauczyć kobiety szyć na maszynie elektrycznej i nauczyć ich wiele funkcji, w ośrodku zdrowia nie można prowadzić badań laboratoryjnych czy przechowywać szczepionek. Odczuwamy brak wody, gdyż pompa nie może napompować wody. Ponieważmieszkamy 80 km od miasta gdzie można zrobić zakupy, robimy zapasy, które wymagają przechowywania w lodówce czy zamrażarce. W porze deszczowej nasze drogi sąnieprzejezdne. Trzeba zaznaczyć, że mamy agregator do produkcji prądu, ale mamy go już 9 lat, stąd często się psuje a naprawy są bardzo kosztowne. Obecnie trudno przewidzieć, czy państwo przeprowadzi elektryfikację wiosek, gdzie jest położona naszamisja w Nkol-Avolo. Brak prądu sprawia, że nie możemy wykonywać wieczorem pracy i przygotowywać się do różnych prac apostolskich.  Potencjalna liczba osób korzystających z instalacji to: siostry Pallotynki, nauczyciele z miejscowej szkoły i przedszkola, liczne grupy apostolskie, chorzy w ośrodku zdrowiaszkoła szycia dla młodych matek.

W naszej misji nie mamy żadnej wody pitnej. Do tej pory misja pobierała wodę zrzeki. Obecnie są problemy z dostębem do rzekigdyż teren nadrzeczny nie należy do misji i władze rządowe nie pozwalają na pobieranie wody z rzeki.  Potencjalna liczba osób korzystających ze studni to około 2 000 osób (szkoła średnia i podstawowa, internat, zakład dla dzieci niepelnosprawnych, siostry i ojcowie kapucyni, mieszkańcy pobliskich wiosek).

Wioska Betoi jest miejscowością składającą się z około 300 domostw. Najbliższa studnia znajduje się około 1,5 km od centrum. Podczas pory deszczowej na terenie wioski tworzą się małe zaolewy wodne, z których ludzie czerpią wodę do codziennego użytku. Z wody tej korzystają nie tylko ludzie ale i zwierzęta domowe i dzikie. W okresie pory suchej kobiety z każdego domostwa dostarczają wodę z najbliższej studni a cimieszkańcy, którzy mają rodzinę w pobliskich miasteczkach, opuszczają okresowo domostwa i przenoszą się do nich na czas pory suchej.